نشسته ام روی نیمکت چوبی انتظار کنار جاده پائیز تا اینجا با من آمدی...

باد وزید ...

 گفتی بمان تا برگردم !و من ماندم تا برگردی ..

 تنهایی لحظه هایم را پر پر میکنم تا بیایی میدانم که می آیی !

 ولی تنهایم و من از تنهایی می ترسم !

 کاش باد نمی وزید و تو نمی رفتی

 روی نیمکت چوبی انتظار کنار جاده پائییز نشسته ام و به حرکت برگها نگاه میکنم

 فقط نگاه میکنم ... ! و به این می اندیشم که گفتی بمان تا برگردم !

راست گفتی که تنهایم نمیگذاری

من هستم و رقص پرده به آواز نسیم

پنجره ای گشوده به حیرانی ...

یادت باشد:ما تصادفی به دنیا نیا مده ایم!

 شجاعت یعنی : بترس ، بلرز ، ولی یک قدم بردار !

یادت باشد : تو سزاوار بهترین ها هستی !

یادت باشد : مشکلاتت را در پاکتی بگذار که ته آن سوراخ باشد!

فراموش نکن : قطاری که از ریل خارج شده ، ممکن است آزاد باشد

خیلی وقته سایه ت  بر سر ندارم

چشم به در دارمو ازت خبر ندارم

خیلی وقته  زیر رگبار محبت

پای رفتن  دارم همسفر ندارم

تو برام همه کسی تو برام هم نفسی

نمی دونم که چرا تو به من نمی رسی

جای امن بودنم گرمی آغوش توست

دلی دارم نازنین که همیشه پیش توست

کی به تو گفته دیگه  تو رو نمیخوام

با دلی عاشق به دنبالت نمی آم

کی به تو گفته دیگه دوست ندارم

گل بوسه بر سر رات نمیکارم

به من بگو کدوم صدا با تو هنوز عاشقانه میخونه

کدوم دل درد آشنا مثل دل من به پات میمونه

شبای من بدون تو یه آسمونه بی ستارست

بودن تو برای من مثل تولدی دوبارست

خیلی وقته سایه ت  بر سر ندارم

چشم به در دارم و ازت خبر ندارم

خیلی وقته  زیر رگبار محبت

پای رفتن  دارم همسفر ندارم

هیچ میدانی که تو جان منی

در میان جمع جانان منی

گر نباشی روح از جسمم جداست

تو سر آغاز و پایان منی 

به خداحافظی تلخ تو سوگند نشد که تو رفتی

و دلم ثانيه ای بند نشد با چراغي همه جا گشتم

و گشتم در شهر هيچ کس؟ هيچ کس اينجا به تو مانند نشد

لب تو ميوه ي ممنوع

ولي لبهايم هر چه از طعم لب سرخ تو دل کند نشد

هر کسي در دل من جای خودش را دارد

جانشين تو در اين سينه ی تنگ هيچ نشد

خواستند از تو بگويند شبی شاعر ها

عاقبت با قلم شرم نوشتند نشد...

من از قصه زندگی ام نمی ترسم
من از بی تو بودن به یاد تو زیستن

 و تنها از خاطرات گذشته تغذیه کردن می ترسم.
ای بهار زندگی ام
اکنون که قلبم مالا مال از غم زندگیست
اکنون که پاهایم توان راه رفتن ندارد
برگرد
باز هم به من ببخش احساس دوست داشتن جاودانه را
باز هم آغوش گرمت را به سویم بگشا
باز هم شانه هایت را مرحمی برایم قرار بده.
بگزار در آغوشت آرامش را به دست آورم
بدان که قلب من هم شکسته
بدان که روحم از همه دردها خسته شده.
این را بدان که با آمدنت غم برای همیشه من را ترک خواهد کرد.
بس برگرد که من به امید دیدار تو زنده ام...

تو مرا می فهمی من تو را مي خواهم

وهمين ساده ترين قصه يک انسان است

 تو مرا می خوانی من تو را ناب ترين شعر زمان می دانم

 و تو هم می دانی تا ابد در دل من می مانی 

خسته ام از نوشتن از عشق ... از نوشتن از این همه احساس

... خسته ام از این کلمات کودکانه ...

خسته ام از کشیدن خطی منحنی به شکل قلب و پرتاب کردن تیری بسوی آن ...

خسته ام از دویدن برای رسیدن ... برای رسیدن به هیچ ...

خسته ام از شنیدن نجوای ناله های عاشقانه ی عاشقی در کنج تنهائیهایش ...

خسته ام از این اعتیاد قلبم به عشق ... از اعتیاد چشمانم به اشک ...

 از اعتیاد روحم به غم وغصه ...

خسته ام از این قمار دل ...

 قماری که آخرش چه برنده باشی چه بازنده بازنده ای بیش نخواهی بود ...

خسته ام از جارو کردن خرده شیشه های دل ... خسته ام از مداوا کردن این زخم های کهنه ...

خسته ام از زیر سوال رفتن عشق ... خسته ام از دعا خوندن برای رسیدن به تو ...

خسته ام از این تنهایی ... تنهایی ای که سال هاست به آن مبتلایم ... خسته ام  ... خسته ...

خسته ی خسته ... خسته ام از این همه انتظار ... خسته ام از بیاد آوردن روز جدائی...

دیگه به انتظار آمدنت نمی مانم!

چون میدونم که نمی آیی

دیگه به راه آمدنت خیره نمی مانم!

چون میدونم که راهت را عوض کردی

دیگه آرزوی داشتنت را نمی کنم!

چون میدونم که برای من نیستی

دیگه نمی خواهمت!

چون میدونم که خواستنم بی نتیجه است

دیگه نبودنت را فریاد نمی زنم!

چون میدونم که نبودنت حقیقته

اما نمی تونم دوستت نداشته باشم...

نمی تونم دلتنگت نباشم...

نمی تونم نگران زندگیت نباشم...

نمی تونم به فکرت نباشم...

می فهمی...!!!

می فهمی...!!!

كارما نيست شناسايي رازگل سرخ

كار ماست كه در ياد گل سرخ شناورباشيم

اجازه هست عشق تورو تو کوچه ها داد بزنم ؟

    رو پشت بوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم؟ 

    اجازه هست مردم شهر قصه مارو بدونن

    اسم منو عشق تورو توی کتابا بخونن

                           اجازه هست که قلبمو برات چراغونش کنم

                                پیش نگاه عاشقت چشمامو قربونیش کنم

             اجازه می دی تا ابد سر بزارم رو شونه هات

              روزی هزارو صد دفعه بگم که می میرم برات

                     اجازه می دی که بگم حرف عاشقانه هام تویی

   دلیل زنده بودنم درد ترانه هام تویی

       اجازه  دارم به همه بگم که تو مال منی

  ستارها اینو میگه که تو اقبال منی 

           اجازه هست جار بزنم بگم چه قدر دوست دارم 

من اينجا ريشه در خاكم

من اينجا عاشق اين خاك

اگر آلوده يا پاكم

من اينجا تا نفس باقيست مي مانم

من از اينجا چه ميخواهم؟نميدانم

اميد روشنايي گرچه در اين تيرگي ها نيست

من اينجا باز در اين دشت خشك تشنه ميمانم

من  اينجا روزي آخر،از دل اين خاك

             با دست تهي؛گل برافشانم

من اينجا  روزي آخر ،از ستيغ كوه چون خورشيد

سرود فتح ميخوانم

و ميدانم ،

تو روزي باز خواهي گشت

و من همیشه منتظرمی مانم 

منتظر آمدنت...