ميداني همه جاده هاي خيالم
 به رويش صبح نگاه تو ختم مي شود ؟
من با تو سخن مي گويم..
 رساتر از هميشه
 و تو حرفهايم را مي شنوي
 روشن تر از هر روز...
 بگذار از عشق سخن نگويم
 بگذار وسعتش را در حصار کلمات محدود نکنم
 چرا که من عشق را با کلام در نيافتم...
 براي من عشق نه کلام است؛ نه صوت و صدا
 چيزي است وسيع تر از همه اينها
 وسيع است و با نجابت
مانند دلت...
 با شکوه است و پر رمز و راز
همانند چشمانت..
 عميق است و پر از صداقت
 همانند انديشه هايت....
 بگذار دريا بداند رقيبي دارد به زلالي قلبت وبه
 ژرفناکي نگاهت...
 و گفتي که معناي عشق در انتظار است و در فاصله ها..
 و من تمام اين فاصله ها را با صبر و انتظار
به تماشا نشسته ام!
 چه رازيست در اين فاصله نمي دانم
 که هر چه ميگذرد مرا شيداتر مي کند!
 و من؛  شيدا مي مانم
 بگذار از عشق سخن نگويم
 بگذار وسعتش را در حصار کلمات محدود نکنم...

دوستت دارم

از من نپرس چقدر دوستت دارم
اينجا در قلب من حد و مرزي براي حضور تو نيست
به من نگو که چگونه بي تو زيستن را تمرين کنم
مگر ماهي بيرون از آب ميتواند نفس بکشد
مگر مي شود هوا را از زندگيم برداري و من زنده بمانم
بگو معني تمرين چيست ؟
بريدن از چه چيز را تمرين کنم ؟
بريدن از خودم را ؟
مگر هميشه نگفتم که تو هم پاره اي از تن مني ...
از من نپرس که اشکهايم را براي چه به پروانه ها هديه مي دهم
همه مي دانند که دوري تو روحم را مي آزارد
تو خود پروانه ها را به من سپردي که ميهمان لحظه هاي بي کسي ام باشند
نگاهتت را از چشمم برندار مرا از من نگير ...
هواي سرد اينجا رو دوست ندارم
مرا عاشقانه در آغوش بگير که سخت تنهام... 

امروز رفتم برات يه ساعت بخرم

ولي هرچي گشتم هيچ ساعتي به قشنگيه

اون ساعتي که ديدمت پيدا نکردم...

تو را دوست می دارم

تو را به جای همه مردانی که نشناخته ام ، دوست می دارم

تو را به جای همه روزگارانی که نمی زیسته ام، دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که نشناخته ام، دوست می دارم

تو را برای برفی که آب می شود، دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن، دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که دوست نمی دارم، دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن ، دوست می دارم

برای اشکی که خشک شد و هیچ وقت نریخت

لبخندی که محو شد و هیچ وقت نشکفت، دوست می دارم

تو را به خاطر خاطره ها، دوست می دارم

تو را برای پشت کردن به آرزوهای محال، به خاطر نابودی

توهم وخیال ، دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن، دوست می دارم

تو را به خاطر گونه ی زرین آفتاب گردان

برای بنفشی بنفشه ها ، دوست می دارم

تو را به خاطر دوست داشتن، دوست می دارم

تو را به جای همه کسانی که ندیده ام، دوست می دارم

تو را برای لبخند تلخ لحظه ها

پرواز شیرین خاطره ها دوست می دارم

تو را به اندازه همه کسانی که نخواهم دید، دوست می دارم

اندازه قطرات باران، اندازه ستارگان آسمان، دوست می دارم

تو را به اندازه خودت، اندازه آن قلب پاکت، دوست می دارم

تو را برای دوست داشتن، دوست می دارم

تو را به جای تمام کسانیکه دوست نمی دارم، دوست می دارم

دوستت دارم...................

من مي روم اما به او بگوييد دوستش دارم
به او که تنش بوي گلهاي سرخ را ميدهد
به او که با جادوي کلامش زيباترين لغات را شناختم
به او که لحن صدايش دلپذيرترين آهنگ است
به او که نگاهش به  گرمييه آفتاب
و لبانش به سرخيه شقايق ودلش به زلالييه باران است
به او که براي من مينويسد
مينويسد از باران...
از شبنم، از گرماي عشق و ...
من مي روم اما...!!!
به او بگوييد دوستش دارم...

دوستت دارم

در صبح آشنايي شيرين مان ترا
گفتم که مرد عشقم باورت نبود
در اين غروب تلخ جدايي هنوز هم
مي خواهمت چو روز نخستين ولي چه سود
مي خواستي به خاطر سوگند هاي خويش
در بزم عشق بر سر من جام نشکني
مي خواستي به پاس صفاي سرشک من
اين گونه دلشکسته به خاکم نيفکني
تو رفته اي که بي من تنها سفر کني
من مانده ام که بي تو شب ها سحر کنم
تو رفته اي که عشق من از سر به در کني
من مانده ام که عشق تو را تاج سر کنم...

دنيا كوچيكه و عشق تو ، بزرگ

دستهاي من كوچيكه و قلب تو ، بزرگ

چشمهاي من كوچيكه و آسمون دل مهربون تو ، بزرگ

اشكهاي من كوچيكه ولي غربت تو ، بزرگ

آسمون دل من كوچيكه و ستاره ي عشق تو ، بزرگ

گر چه عشق من كوچيكه و قلبم طاقت غم نداره

اما بدون تا روزي كه نفس مي كشم و زنده ام

عشق زيبا و قشنگت هميشه توي قلب كوچيكم مي مونه

اگر صدايم کنی ،شادمانه بال ميگشايم
غصه هايم را در سبدی ميريزم و پشت در ميگذارم .
آنگاه به آسمان خيره ميشوم تا فرشته ها
از پله های ستاره پايين بيايند و مرا با خود ببرند .
اگر همه درختان مال من بودنددفتر هايی گرد مياوردم
هر درخت دفتری و هر دفتری پر از عاشقانه های من برای تو ...
اگر همه پنجره ها حتی در دورترين نقطه اين کره خاکی مال من باشند ،
از قاب رنگين و تازه يا رنگ و رو رفته آنها فقط تو را نگاه ميکنم
و جز تو هيچ کس و هيچ چيز را به چشمهايم راه نميدهم ...
اگر به قامت کلماتی که بسويت ميفرستم نگاه کنی قيامت را خواهی ديد ،
کلماتی را که رنگ و بوی بهشت ميدهند ميدانم که به قله ات نخواهم رسيد ..
من برای اينکه بدانم چگونه دوستت داشته باشم
سالها در کنار آفتابگردانها درس خوانده ام و
برای اينکه بدانم چگونه به تو برسم سالها
در کنار شنهای ساحل نشسته ام و پيوستن اولين قطره به دريا را تماشاکرده ام ...
ای خورشيد دست نيافتنی من ! باور کن به چشمهايت ايمان دارم
واگر چشم در چشمهايم بدوزی از هزار شمعِ زيارتگاه روشن تر ميشوم ...
ای بهترین بهانه برای دلتنگی هایم...

خاموش می شوم و مكث می كنم

تو آه می كشی ، من گريه می كنم

ديوانه می شوم ، روی دفترم

يك قلب می كشی يك راه مي كشی

من روی راه تو صد اشك می چكم

تو قهر مي كنی يك ماه می كشی

من روی ماه را نقش " تو" مي كشم

تو ناز ميكنی . . . 

آرام می شوم

تو با مداد سبز آغاز می كنی يك راه مي كشی

يك دشت مي كشی يك عالمه فلوت پر آهنگ مي كشی

من سنگ مي كشم با جوهر سياه تصويری از خودم دلتنگ می كشم ...

بي رنگ می شوم ، چون سنگ می شوم آزرده می شوم

از دوری تو باز افسرده میشوم…

گرمی دستهایت چیست؟

که دستهایم انها را می طلبد

در آیینه چشمانم بنگر

چه می بینی؟

آیا می بینی که تو را می بیند؟

صدای تپش قلبم را می شنوی

که فریاد می زند دوستت دارم

دوست ندارم که بگویم دوستت دارم

دوست دارم که بدانی دوستت دارم........

چشمانت را برای زندگی می خواهم

اسمت را برای دلخوشی می خوانم

دلت را برای عاشقی می خواهم

صدايت را برای شادابی می شنوم

دستت را برای نوازش می خواهم

و پايت را برای همراهی می خواهم

عطرت را برای مستی می بويم

خيالت را برای پرواز می خواهم

و خودت را نيز برای پرستش.....

چشای آبی تو مثل یه دریا می مونه

دل خسته ی من مثل یه ماهی می مونه

ماهی خسته من می خواد تو دریا بمونه

ماهی دوست داره خونش همیشه تو دریا باشه

بوسه بر موج بزنه کنار ماهی ها باشه

ماهی خسته من بذار تو دریا بمونه

ماهی که تنها باشه خسته و دلگیر می شه

ماهی تو دریا نباشه اسیر ماهیگیر میشه

نکنه یکی بیاد چشماتو ازمن بگیره

ماهی دل بمیره دریات و ماتم بگیره

ماهی خسته من نذار که تنها بمونه

ماهی خسته من بذار تو دریا بمونه

ماهی خسته من می خواد تو دریا بمونه

لبانت
به ظرافت شعر
شهوانی ترین بوسه ها را به چنان شرمی مبدل می کند
که جاندار غار نشین از آن سود می جوید
تا به صورت انسان دراید
و گونه هایت
با دو شیار مّورب
که غرور تو را هدایت می کنند و
سرنوشت مرا
که شب را تحمل کرده ام
بی آن که به انتظار صبح
مسلح بوده باشم،
و بکارتی سر بلند را
از رو سپیخانه های داد و ستد
سر به مهر باز آورده ام
هرگز کسی این گونه فجیع به کشتن خود برنخاست
که من به زندگی نشستم!
و چشمانت از آتش است
و عشقت پیروزی آدمی ست
هنگامی که به جنگ تقدیر می شتابد
و آغوشت
اندک جائی برای زیستن
اندک جائی برای مردن
و گریز از شهر
که به هزار انگشت
به وقاحت
پاکی آسمان را متهم می کند
کوه با نخستین سنگ ها آغاز می شود
و انسان با نخستین درد
در من زندانی ستمگری بود
که به آواز زنجیرش خو نمی کرد -
من با نخستین نگاه تو آغاز شدم
توفان ها
در رقص عظیم تو
به شکوهمندی
نی لبکی می نوازند،
و ترانه رگ هایت
آفتاب همیشه را طالع می کند
بگذار چنان از خواب بر ایم
که کوچه های شهر
حضور مرا دریابند
دستانت آشتی است
ودوستانی که یاری می دهند
تا دشمنی
از یاد برده شود
پیشانیت ایینه ای بلند است
تابنک و بلند،
که خواهران هفتگانه در آن می نگرند
تا به زیبایی خویش دست یابند
دو پرنده بی طاقت در سینه ات آوازمی خوانند
تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید
تا عطش
آب ها را گوارا تر کند؟
تا آ یینه پدیدار آئی
عمری دراز در آن نگریستم
من برکه ها ودریا ها را گریستم
ای پری وار درقالب آدمی
که پیکرت جزدر خلواره ناراستی نمی سوزد!
حضور بهشتی است
که گریز از جهنم را توجیه می کند،
دریائی که مرا در خود غرق می کند
تا از همه گناهان ودروغ
شسته شوم
وسپیده دم با دستهایت بیدارمی شود.