تولدم مبارک...

وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم

وقتی که دیگر نمیتوانست مرا دوست بدارد من او را دوست داشتم

وقتی که رفت من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی او تمام کرد من شروع کردم

وقتی او تمام شد من آغاز شدم

و چه سخت است تنها متولد شدن

 مثل تنها زندگی کردن مثل تنها مردن...

صدایت می کنم با سکوتی سنگین تر از فریاد!

   ببین...مرا می شناسی.!؟  مرا دیده ای.!؟

 صدایم را بشنو! صدای هق هق شبانه های بی صدایی است!

    نگاهم در نگاهت گره خورده است!  اما مرا نمی بینی!

         گونه هایم غرق خجالت عاشقانه هایت شده اند!

   اما تو بی تفاوت از کنارم می گذری!

              من تو را می پرستم و تو غرق در خدای خویشی!

     مرا ببین! اگر بخواهی می بینی!  اما تو بی تفاوت...

                     فریاد صدایم بی صداست...

   می شنوی...    اما نه صدای مرا!

          من بی تو لحظات دلواپسی های غریبانه را می گذرانم!

     اما تو با دیگری مهربانی و با من ...!

 این بار مرا ببین...   

       شاید بشناسی!

در چشمان من طوفان غم دارد ، ولی خنده بر لب میزنم ، تا کس نداند راز من

آینه پرسید:که چرا دیر کرده است؟
نکند دل دیگری او را اسیر کرده است؟
گفتم:او فقط اسیر من است.
تنها دقايقی چند تاخیر کرده است
خندید به سادگی ام آینه و گفت:
احساس پاک تو را زنجیر کرده است
گفتم:از عشق من چنین سخن مگوی
گفت:خوابی سالهاست دیر کرده است
در آینه به خود نگاه کردم!اه.....
عشق تو عجب مرا پیر کرده است
راست گفت آینه که منتظر نباش!!
او برای همیشه دیر کرده است...

اي  لحظه ها جا  مانده  ام
آهسته تر تركم كنيد
در دام  شب  افتاده ام
قدري مرا  دركم  كنيد
…
اي  زندگي  آهسته ران
اي  قصه  گو  از نو بخوان
افسار دوران  را بكش
صبري  كن  و قدري بمان
…
اي  لحظه هاي بي امان
اي لشگر  تند زمان 
خلع  صلاحم از جهان
زخمي دورانم …امان
…
آرامشم افتاده  است
از  بار دنياي  دلم
گم گشته  بوي  عاطفه
از غنچه هاي  دامنم
…
پيچيده  بوي  دلهره
در تار و پود پيكرم
خيزيده  ناي  بي كسي
از زير و رويم  از  برم
…
از رد  اسب زندگي
تنها  غباري جلوه  گر
تنهاي تنها  مانده ام
در اين  بيابان دربدر
…
تند و شتابان مي رود
اين زندگي  تا بيكران
سهم من آهي نيمه جان
گرد و  غباري بي نشان...